Nasz patron PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
wtorek, 12 maja 2009 06:33

30 września 2011 świętowaliśmy Dzień Patrona.
Klasy I wzięły udział w konkursie wiedzy o patronie szkoły oraz zaprojektowały stroje wzorowane na modzie XVIII- wiecznej. Pokaz mody wzbudził sporo emocji, zwłaszcza, że niektóre stroje miały własne nazwy. To, co wydawało się niemożliwe, stało się możliwe. Wszystko dzięki kreatywności pierwszoklasistów. Tym sposobem wkupili się w łaski całej społeczności.
Klasy II zajęły sie pisaniem prac pod tytułem "Moje spotkanie z patronem". Nie zostały one publicznie przeczytane... niestety, ale będą stopniowo publikowane na łamach naszej gazetki i na stronie internetowej szkoły.
Klasy III wykonały jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne, oryginalne portrety patrona (wśród pomysłów znalazły się nawet inspiracje twórczością Andy Warhola!). Wszystkie portrety prezentujemy poniżej.

Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!
Kliknij, aby powiększyć!

Zapraszamy także do obejrzenia prezentacji.


Stanisław Konarski

Stanisław (imię zakonne), właśc. Hieronim Konarski (1700-73), pedagog, reformator szkolnictwa, pisarz polityczny, publicysta, poeta i dramaturg, pijar, prekursor polskiego oświecenia.

W 1725-27 studiował w Collegium Nazarenum w Rzymie, gdzie następnie był nauczycielem retoryki. Po rocznej podróży po Francji, Niemczech i Austrii dla uzupełnienia studiów, w 1730 powrócił do kraju, gdzie rozpoczął pracę nad edycją kompletnego zbioru praw polskich Volumina Legum. W 1740 otworzył w Warszawie elitarną szkołę dla młodzieży szlacheckiej Collegium Nobilium, a następnie doprowadził - mimo silnej opozycji - do zreformowania całego szkolnictwa pijarskiego w Polsce według opracowanego przez siebie programu (Ordinationes Visitationis Apostolicae... cz.1-5 1755, przekład polski Ustawy szkolne 1925).

Reforma szkolna Konarskiego stanowiła punkt zwrotny w walce o modernizację nauczania w Polsce XVIII w.. Jej celem było przede wszystkim wychowanie patriotyczne i obywatelskie młodzieży, a także zaznajomienie jej z osiągnięciami nauki nowożytnej (lektury dzieł Blaise Pascala, J. Bernoulliego, Galileusza, Isaaka Newtona, Kartezjusza i in.). Zadania reformy realizował także pijarski teatr szkolny, dla którego Konarski tłumaczył przekłady klasyków francuskich: Pierre Corneille'a, Jeana Baptiste'a Racine'a, Woltera, a także napisał dramat wzorowany na tragedii klasycystycznej „Tragedia Epaminondy (wystawiona w 1756), w którym wykorzystał wątek antyczny dla ukazania konieczności reform politycznych w Polsce.

Był też Konarski autorem wierszy o tematyce patriotycznej i obywatelskiej (zbiór Opera lyrica 1767, wydanie polskie Wiersze wszystkie... 1778). W podręcznikach retoryki: De emendandis eloquentiae vitiis (O prawie wad wymowy 1741) i późniejszym De arte bene cogitandi (O sztuce dobrego myślenia 1767) Konarski wypowiedział walkę barokowej manierze językowej, podkreślając związki retoryki z logiką. Prace te są zwykle cytowane wśród tych, które torowały drogę myśli oświeceniowej w Polsce.

Konarski był związany politycznie najpierw ze Stanisławem Leszczyńskim, później z programem Familii i królem Stanisławem Augustem Poniatowskim (był uczestnikiem obiadów czwartkowych). W dziele skutecznym rad sposobie (1760-63), stanowiącym manifest polityczny jego działalności, pierwszy w Polsce przeprowadził gruntowną krytykę liberum veto, domagając się reformy sejmu. Traktat ten jest zaliczany do najświetniejszych w polskiej literaturze politycznej. W 1771 król wyróżnił Konarskiego medalem z napisem Sapere auso ("temu, który odważył się być mądry").